Tylko Ty sprawiłaś, że trzymałem życie w dłoniach.

Rozdział 3. To coś więcej niż przyjaźń. Dużo mniej niż miłość.

- Michalina nie możesz tak robić. – mówię i przytulam zapłakaną dziewczynę. Tak naprawdę teraz zrozumiałem , że naprawdę ją kocham.

- Zostawisz mnie teraz?

- Musisz mi coś obiecać.

- Co takiego?

- Nigdy więcej tak nie zrobisz.

- Obiecuję, przepraszam..

- Nadal Cię kocham. – powiedziałem i czule ją pocałowałem. Całowałem ją zachłannie, po paru minutach wylądowaliśmy w łóżku..

Po wszystkim leżeliśmy wtuleni w siebie. Zapomniałem na chwile o Tośce. Muszę wszystko naprawić z Michaliną.

- Muszę wracać do Andrychowa.

- Musisz?

- No tak. A .. Podjęłaś już decyzję?

- Wojtek ja..  Ja nie wyjadę z Tobą do Olsztyna. Dobrze wiesz , że mam umowę podpisaną z agencją. Nie będę z Olsztyna dojeżdżać  na sesję czy coś. Damy radę przecież na odległość. – powiedziała z obojętnością. Zabolało..

- Skoro tak.. No to okej. – odpowiedziałem ze smutkiem.

- No widzisz i wszystko jasne. – odpowiedziała znowu bez żadnych emocji. Ona znowu to robi. Dałem jej drugą szanse po tym co zrobiła ale chyba długo z niej nie skorzysta…

Podniosłem się z łóżka , ubrałem się i pożegnałem z jej rodzicami. Z nią tylko krótkim pocałunkiem w policzek i wsiadłem do samochodu. Po 2 godzianch byłem w Andrychowie. Rodzice o zbyt wiele nie pytali.  Chyba mało ich obchodzi  o co chodziło z Michaliną. Wszedłem do swojego pokoju i położyłem się na łóżku. Dzwoni telefon. ‘ Błagam tylko nie Michalina’ – jakiś numer.

- Halo? – zapytałem nie pewnie.

- Cześć tu Tośka.

- O cześć.

- Co robisz?

- YY w sumie to nic ciekawego a co tam?

- Idziesz na boisko? Z Kamilem zaraz będę.

- Okej zaraz jadę.

Zebrałem się. W głebi duszy się zawiodlem , że to nie ‘moja dziewczyna’ , ale też ucieszyłem , że to Tośka. Podjeżdżam niedaleko boiska. Widzę jak Tośka się śmieje. Znowu to dziwne uczucie, którego nie mam przy Michalinie. Podchodze witam się z przyjacielem i Tośką. Zaczynamy grać Tośka dostaje piłką w głowę, traci przytomność…

Pogotowie i szpital.. Nigdy nie lubiłem szpitali. Białe ściany przyprawiały mnie o mdłości.  Martwiliśmy się o Tośkę, to była nasza wina. Po kilku minutach wyszedł lekarz.

- Panie doktorze co z Tośką? – zapytał Kamil

- A Panowie to rodzina?

- Yyy.. bracia cioteczni. – powiedziałem syzbko.

- A no to wszystko wporządku, zostanie na obserwacji.

- Dziękujemy.

- Ej okłamałeś go. – powiedział ze smiechem Kamil.

- Mało mnie to obchodzi.

Poszliśmy na sale do Tośki. Znaczy ja poszedłem bo Kamil wrócił do domu.

- Przepraszam. My nie chcieliśmy. – odpowiedziałem ze spuszczoną głową , stojąc w progu drzwi do jej Sali.

- Nie wygłupiaj się, przecież to był tylko wypadek. – powiedziała, a ja nadal stałem. – No chodź tu, stoisz tak jakbyś na wesele przyszedł prosić.

- Nie coś ty, wesela na razie nie będzie. – zaśmiałem się i usiadłem obok jej łóżka.

- Singiel? – zapytała.

- Nie, w związku, ale to skomplikowane. – zamarła. Oczy jej tak jakby posmutniały i już nic odpowiedziała. Przytuliłem ją i już chciałem iść, ale coś mnie do niej pociagnęło. Pocałowałem ją w usta, oddała pocałunek. Czułem jak jej usta ukłądają się w uśmiech.

- Śpij dobrze. – powiedziałem i wyszedłem z Sali uśmiechnięty.

Czy to kolejny znak żeby zerwać z Michaliną?

Witam was z 3 ! KOMENTUJESZ = MOTYWUJESZ - także do dzieła:) Do zobaczenia wkrótce;)