Rozdział 3. To coś więcej niż przyjaźń. Dużo mniej niż miłość.

- Michalina nie możesz tak robić. – mówię i przytulam zapłakaną dziewczynę. Tak naprawdę teraz zrozumiałem , że naprawdę ją kocham.

- Zostawisz mnie teraz?

- Musisz mi coś obiecać.

- Co takiego?

- Nigdy więcej tak nie zrobisz.

- Obiecuję, przepraszam..

- Nadal Cię kocham. – powiedziałem i czule ją pocałowałem. Całowałem ją zachłannie, po paru minutach wylądowaliśmy w łóżku..

Po wszystkim leżeliśmy wtuleni w siebie. Zapomniałem na chwile o Tośce. Muszę wszystko naprawić z Michaliną.

- Muszę wracać do Andrychowa.

- Musisz?

- No tak. A .. Podjęłaś już decyzję?

- Wojtek ja..  Ja nie wyjadę z Tobą do Olsztyna. Dobrze wiesz , że mam umowę podpisaną z agencją. Nie będę z Olsztyna dojeżdżać  na sesję czy coś. Damy radę przecież na odległość. – powiedziała z obojętnością. Zabolało..

- Skoro tak.. No to okej. – odpowiedziałem ze smutkiem.

- No widzisz i wszystko jasne. – odpowiedziała znowu bez żadnych emocji. Ona znowu to robi. Dałem jej drugą szanse po tym co zrobiła ale chyba długo z niej nie skorzysta…

Podniosłem się z łóżka , ubrałem się i pożegnałem z jej rodzicami. Z nią tylko krótkim pocałunkiem w policzek i wsiadłem do samochodu. Po 2 godzianch byłem w Andrychowie. Rodzice o zbyt wiele nie pytali.  Chyba mało ich obchodzi  o co chodziło z Michaliną. Wszedłem do swojego pokoju i położyłem się na łóżku. Dzwoni telefon. ‘ Błagam tylko nie Michalina’ – jakiś numer.

- Halo? – zapytałem nie pewnie.

- Cześć tu Tośka.

- O cześć.

- Co robisz?

- YY w sumie to nic ciekawego a co tam?

- Idziesz na boisko? Z Kamilem zaraz będę.

- Okej zaraz jadę.

Zebrałem się. W głebi duszy się zawiodlem , że to nie ‘moja dziewczyna’ , ale też ucieszyłem , że to Tośka. Podjeżdżam niedaleko boiska. Widzę jak Tośka się śmieje. Znowu to dziwne uczucie, którego nie mam przy Michalinie. Podchodze witam się z przyjacielem i Tośką. Zaczynamy grać Tośka dostaje piłką w głowę, traci przytomność…

Pogotowie i szpital.. Nigdy nie lubiłem szpitali. Białe ściany przyprawiały mnie o mdłości.  Martwiliśmy się o Tośkę, to była nasza wina. Po kilku minutach wyszedł lekarz.

- Panie doktorze co z Tośką? – zapytał Kamil

- A Panowie to rodzina?

- Yyy.. bracia cioteczni. – powiedziałem syzbko.

- A no to wszystko wporządku, zostanie na obserwacji.

- Dziękujemy.

- Ej okłamałeś go. – powiedział ze smiechem Kamil.

- Mało mnie to obchodzi.

Poszliśmy na sale do Tośki. Znaczy ja poszedłem bo Kamil wrócił do domu.

- Przepraszam. My nie chcieliśmy. – odpowiedziałem ze spuszczoną głową , stojąc w progu drzwi do jej Sali.

- Nie wygłupiaj się, przecież to był tylko wypadek. – powiedziała, a ja nadal stałem. – No chodź tu, stoisz tak jakbyś na wesele przyszedł prosić.

- Nie coś ty, wesela na razie nie będzie. – zaśmiałem się i usiadłem obok jej łóżka.

- Singiel? – zapytała.

- Nie, w związku, ale to skomplikowane. – zamarła. Oczy jej tak jakby posmutniały i już nic odpowiedziała. Przytuliłem ją i już chciałem iść, ale coś mnie do niej pociagnęło. Pocałowałem ją w usta, oddała pocałunek. Czułem jak jej usta ukłądają się w uśmiech.

- Śpij dobrze. – powiedziałem i wyszedłem z Sali uśmiechnięty.

Czy to kolejny znak żeby zerwać z Michaliną?

Witam was z 3 ! KOMENTUJESZ = MOTYWUJESZ - także do dzieła:) Do zobaczenia wkrótce;) 

ROZDZIAŁ 2 – ‘ZAWRÓCIŁA MI W GŁOWIE , JAK JAKIEMUŚ MAŁOLATOWI’

Przez tą dziewczynę o imeiniu Antonina wogule w nocy nie mogłem spać. Ciaglę o niej myślałem. Czy się zauroczyłem, czy to tylko tzw chwilówka. Czy czuje coś jeszcze do Michaliny? Wstałem –bo musiałem. Ubrałem się i nic nie mówiąc rodzicom i nic nie jedząc, wziąłem rower z garażu i ruszyłem przejechać się po Andrychowie. To mi zawsze jakoś pomagało . Myślałem, dużo myślałem. Czy związek z Michaliną ma jakiś głębszy sens? W pewnym momencie poczułem mocne uderzenie. Wjechałem w kogoś!

- Jezu przepraszam, zamyśliłem się nic Ci nie jest?

- Yy nie, wszystko w porządku. – spojrzała na mnie dziewczyna. TO ONA, TOŚKA.

- O hej, kojarze cię z boiska z wczoraj. Tośka tak?

- Tak a ty to.. Wojtek?

- Tak, skąd mnie znasz?

- Tutaj cie chyba każdy zna.

- A no fakt. – zaśmiałem się. Jaki ona miała piękny uśmiech. – Ale na pewno nic ci nie jest? – pomogłem jej wstać.

- Na pewno. – lekko się uśmiechnęła.

- To może w ramach przeprosin dasz się zaprosić na kawę?

- Y no nie wiem..

- Oj no nie daj się prosić.

- No okej.

- To chodź.

Dlaczego bym nie miał skorzystać z okazji  i nie zaprosić jej na kawę? Może to będzie okazja ją lepiej poznać? I może to będzie odpowiedzią na ciagłe nurtujące mnie pytanie.. Czy związek z Michaliną ma jeszcze jakiś sens?

Weszliśmy do pobliskiej kawiarni i złożyliśmy zamówienie.

- No to.. Może powiesz mi czym się zajmujesz i skąd się tu wzięłaś? Bo do tej pory cię jakoś tutaj nie widywałem. – powiedziałem ze śmiechem. Przy niej naprawdę poprawił mi się humor.

- Zajmuję się fotografią, przez rok będę robiła zdjecia siatakrskiemu klubowi w Olsztynie. A wzięłam się tu stąd , że.. Moi rodzice mieli wypadek , nie żyją a tutaj mam babcię.

- Przepraszam nie wiedziałem. Przykro mi.

- Skąd mogłeś wiedzieć?

- To w olsztynie powiadasz? Wiesz ja będę tam grał.

- W Indykpolu?

- No tak.

- Ale ten świat mały.

Porozmawialiśmy jeszcze dosyć długo. Naprawdę super się przy niej czułem. Mam nadzieję, że ta znajomośc jakoś się rozwinie dalej.

- Spotkamy się jeszcze? – zapytałem, gdy już mieliśmy się rozjeżdżać w swoje strony.

- Będziemy razem pracowac w pewnym sensie , więc na pewno.

- A.. Dasz mi swój numer?

- Y no w sumię czemu nie.

Podałem jej telefon i wpisała mi swój numer. Wróciłem do domu z bananem na twarzy.Rodzice się na mnie dziwnie patrzyli ale to nic.  Zadzwoniłem do Kamila aby się z nim umówić

- Halo halo? – odebrał ze smiechem.

- Ej za godzinę tam gdzie wczoraj, błagam.

- Też miło mi cię słyszeć przyjacielu.

- Dobra dobra do potem. – rozłączyłem się i zszedłem do rodziców.

Potem pojechałem na boisko i usiadłem obok Kamila nic nie mówiąc.

- Kazałeś mi tu przujechać żeby sobie pomilczyć?

- Zawróciła mi w głowie jak jakiemuś małolatowi…

- O kim ty mówisz?

- O Tośce, wjechałem w nią dzisiaj przypadkiem rowerem. Poszliśmy na kawę. Na serio fajna z niej dziewczyna , wziąłem od niej numer. Wiesz , że będzie fotografem w Olsztynie w klubie? Tylko nadal nie wiem co z Michaliną.

- Włodek się zakochał. A rzuć ją w cholere! Sam mówiłeś , że wczoraj zadzwoniła aby z pytaniem o kasę.

- Własnie, jeszcze nie sprawdziłem karty ile wydała.

- No to na co czekasz? Chodź.

Pojechaliśmy do bankomatu. Sprawdzam. MINUS 3.000. CZY ONA ZWARIOWAŁA?! Odszedłem od bankomatu zdenerwowany, chwyciłem za telefon i zadzwoniłem. Nie odbiera.

- I co ?

- Wydała 3000…

- Ile?! – Kamil nie wierzył w to tak samo jak ja.

- 3000 , aż drugi raz karte włożyłem I sprawdziłem. Myślałem , że się przewidziałem. Do tej pory mi to nie przeszkadzało .Ale teraz pojawiła się Tośka no i tak jakby.. – uciąłem, nie wiedziałem jak mu wytłuamczyć o co mi chodzi.

- O stary.. Dzwoniłeś do niej?

- Próbowałem. Nie odbiera.  Musze jechać do jej rodziców. Ona tam jest.

Wróciłem do domu. Nic nie mówiąc rodzicom, spakowałem się I powiedziałem tylko , że jade do Michaliny I wracam jutro. Nie byli zachwyceni, no ale cóż. Pojechałem. Kłótnia, krzyki, jej płacz i tłumaczenie co zrobiła. Czy ona się zmieni? Czy to jest czas na zakończenie tego związku? Chyba już podjąłem odpowiednią decyzje..

Witam was z 2! Tośka nieźle zakręciła Wojtkowi w głowie :D Jak myślicie czy rozejdzie się z Michaliną? Mam jedną prośbęJ Każdy kto przeczyta niech zostawi po sobie jakiś komentarz.. Byle jaki, nawet zwykłą kropke;) Bo nie wiem czy to ktoś wgl czyta xd Z góry dziękuję i pozdrawiam ;d Do następnego!

ROZDZIAŁ 1 – ‘ URATUJĘ CIĘ OD TEJ WIEDŹMY’

Andrychów wiosną wygląda pięknie. Tutaj się wychowałem i to tutaj zawsze będę przyjeżdżał gdy będę miał problemy.  I nie daleko mam przyjaciela – Kamila. Podjeżdzam pod dom i od razu wychodzą moi rodzice.

- Wojtek synku jak ja Cię dawno nie widziałam!

- Cześć mamo. <mocno ją przytuliłem>

- Przyjechałeś bez Michaliny? <wspominałem , że moi rodzice jej nie lubią. Tak samo jak Kamil>

- Tak wyszło. Pokłóciłem się z nią trochę.

- I chyba dobrze. To nie jest odpowiednia dziewczyna dla Ciebie. <wspomniał mój tata>

- Tato! Ja ją kocham!

- Ty ją kochasz. A ona Ciebie? O Co poszło?

- Zmieniam klub i nic jej nie powiedziałem.

- I tak Cię kocha , że nie chce z Tobą się wyprowadzić?

- Ma się zastanowić.

- Wojtek masz 26 lat, najwyższa pora chyba zmądrzeć.

- Chodźcie do środka.

Weszliśmy do mieszkania i ja od razu udałem się do ‘swojego pokoju’ . Nic się nie zmieniło. Jak go opuściłem pare lat temu, tak stał dalej. Zjadłem obiad z rodzicami i zadzwoniłem do mojego przyjaciela.

- Halo halo?

- Cześć Kamil, jestem w Andrychowie. Co dzisiaj robisz?

- Cześć! Właśnie nie mam nic w planach, a coś proponujesz?

- Tam gdzie zawsze i to co zawsze?

- Mam rozumieć boisko w Bielsku i granie w kosza?

- Dokładnie tak! Za godzine?

- Za godzine! Ej Wojtek ?

- Co jest?

- Jesteś bez tej no.. wiedźmy ?

- Kamil.. Tak jestem bez MICHALINY <podkreśliłem jej imię>

- Dobra niech jej będzie i Michalina. Dozobaczenia.

Po krótkim namyśle postanowiłem zadzwonić do Michaliny.

- Słucham?

- Cześć Michasia..

- Czego chcesz?

- Jestem w Andrychowie, ale mam takie pytanie..

- Nie, nie podjęłam decyzji. W sumie nie wiem po co mam się z Tobą wyprowadzać? Związek na odległosć nie może być?

- Ale ja chciałem żebyś się ze mną wyprowadziła..

- Dobra nie przesadzaj. Ej mogę korzystać z twojej karty? Bo właśnie wybieram się z dziewczynami na zakupy..

- Y tak tak możesz.

- No dobra to nara.

- Pa…

Jak zwykle. Kasa. A może jednak jej naprawdę tylko chodzi o kasę? NIE! STOP! Ja kocham ją, a ona mnie.  Wsiadłem w samochód i ruszyłem w kierunku Bielska. Gdy podjechałem pod słynne boisko, ujrzałem Kamila próbujacego trafić do kosza. Na ten widok aż z uśmiechem pokręciłem głową. Jak zwykle jego próby, były niepowodzeniem.

- Siema Kamil!

- Siemaaa, gramy?

- No gramy gramy.

- A coś ty taki nie w humorze?

- A przed wyjściem gadałem z Michaliną.

- Z tą wiedźmą.

- Kamil ja ją kocham

- Ale ona ciebie nie. I najwyższa pora to zrozumieć.

Po tej krótkiej rozmowie , zaczęliśmy troche rzucać do kosza. Jednak po jakiejś godzinie moją uwagę przykuła pewna brunetka która siedziała na trawie obok boiska i uważnie się przyglądała naszym poczynanią. Fakt, była ładna. I choć przez chwilę zapomniałem o Michalinie.

- Ej Kamil, widzisz? Kto to jest?

- A ta dzieczyna? Tośka, mieszka w Andrychowie często przyjeżdza tu rowerem.

- Ładna, że ją wcześniej nie widziałem jak mieszka w Andrychowie.

- Uratuję cię od tej wiedźmy.  <szepnął mi na ucho Kamil.> Musze lecieć na razie.

Pobiegł do domu, a ja przez chwilę przyglądałem się tej dziewczynie. Czy możliwe że mi się spodobała? A może to znak że Michalina nie jest dla mnie? Wróciłem do domu późno. Wziąłem prysznic i połozyłem się wciąż myśląc o pięknej Tośce z boiska.

Halo halo?! Jest tu ktoś? Wbiajm z 1 ! Czy Tośka namiesza w życiu Wojtka? Czy Kamilowi uda się uratować przyjaciela od tzw. ‘wiedźmy’?  Czy Wojtek rozstanie się z Michaliną i stworzy coś nowego z Antoniną? Kolejny około piątku – soboty J Pozdrawiam J

Prolog,- czyli Cześć , jestem Wojtek.

Zmiana klubu. Szybka decyzja. Olsztyn – nowe miasto, nowi ludzie, a może i do gry mi coś to wniesie. Tylko jedno pytanie.. Co na to Michalina? Dobrze wie , że dla mnie najważniejsze grać w podstawowym składzie i wrócić do gry w reprezentacji. Tylko czy ona zrozumie? Wchodze do salonu, siedzi ona. Czyta kolejne gazetki o modzie.  Siadam koło niej, nic nie mówię. Lustruje mnie wzrokiem, zbieram się na odwagę i mówię..

- Wyprowadzam się.

- Co ? Co ty powiedziałeś?

- Zmieniam klub, wyprowadzam się do Olsztyna, podpisałem już kontrakt.

- I nic mi nie powiedziałes?

- A co miałem powiedzieć?

- Hmm.. Może na przykład.. Michalina zmieniam klub, wyprowadzisz się ze mną?

- Wyprowadzisz się ze mną?

- Teraz to się zastanowie. Na razie jadę do rodziców.

Koniec. Czy przez zmianę klubu stracę swoją miłość i znowu będę sam? To tutaj, w Lubinie ją poznałem i to tutaj zaczałem inne , całkiem nowe życie. Z nią u boku, a teraz to mogę stracić. Trzask drzwi. Wyszła.  Dzisiejszy wieczór i resztę ostatnich dni w Lubinie spędzę sam.  Andrychów – tam wszystko przemyśle. 

- Halo Halo ? – odebrała mama

- Cześć mamo…

- Cześć synku, kiedy do nas wracasz?

- Ja właśnie w tej sprawie, kiedy mogę?

- Wojtuś.. Zawsze możesz. Pokój twój stoi pusty.

- Dziękuję, będę jutro.

Szybka rozmowa i kolejna szybka decyzja. Pakowanie cały wieczór, wynoszenie do samochodu. Rano wsiadam w auto i wyjeżdżam w rodzinne strony.  Pora odpocząć.